Wat gebeurt er wanneer filmcomponisten klassieke muziek schrijven? Verliezen ze hun vangnet of werpen ze een keurslijf af? Ennio Morricone schreef zonder beeld de verbluffende Metamorfosi di Violetta, een dissectie van de psychische erosie van La Traviata's Violetta. Tigran Mansurian creëerde de aangrijpende Agnus Dei voor Oleg Kagan, waar hij tussen Gregoriaanse meditatie en avant-gardedissonantie de pijn van verdriet vastlegt. Bernard Herrmann, bekend van Hitchcock-soundtracks, bracht het cinematografische Souvenir de Voyage, een beeldend werk in drie delen. Ook Nino Rota's Trio en Frédéric Devreese's Valse Sacrée zijn meesterwerken van suggestieve filmmuziek, die op zichzelf staan als kunst.
